در فضيلت انتظار و منتظران بسيار خوانده و شنيده‏ايد، اما آيا هيچ فكر كرده‏ايد كه چرا در فرهنگ شيعه چنين فضايلى را براى منتظران؛ يعنى كسانى كه در زمان غيبت با باور به وجود امام دوازدهم، ظهور او را انتظار مى‏كشند، برشمرده‏اند؟

روايت زير كه از امام چهارم شيعيان، حضرت سجاد(ع) نقل شده به اين پرسش پاسخ مى‏دهد:
... ثفمّ تَمتَدّف الغَيبَةف بفوَلفىّف اللَّهف - عَزَّوَجَلَّ - الثّانفىَ عَشَرَ مفن أوصياءف رَسفولف اللَّهف - صلَّى‏اللَّهف عَلَيهف وَ آلفهف - والأئمةف بَعدفهف. يا ابا خالد! إنّ اَهلَ زَمانف غَيبَتفهف، القائلينَ بإمامَتفهف والمفنتَظفرينَ لفظفهفورفهف أفضَلف مفن أهلف كلّف زَمانف؛ لأنّ‏اللَّهَ - تَبارَكَ و تَعالى - أعطاهفم مفنَ العفقفولف وَالأفهامف وَالمَعرففَةف ما صارَت بفهف الغَيبَةف عفندَهفم بفمَنزَلَةف المفشاهَدَةف؛ وَجَعَلَهفم ففى ذلفكَ الزَّمانف بفمَنزَلَةف الفمجاهفدينَ بَينَ يَدَى رَسفولف‏اللَّهف - صَلَّى‏اللَّهف عَلَيهف وَ آلفهف - بفالسَّيفف. أفولئكَ الفمخلَصفونَ حَقّاً وَ شفيعَتفنا صفدقاً والدّفعاةف إلى دفينف‏اللَّهف - عَزَّوَجَلّ - سفرّاً وَ جَهراً. و قالَ علىّف بن الحفسَينف - عَلَيهفماالسَّلامف - : إنتفظارف الفَرَجف مفن أعظَمف الفَرَجف.1
... غيبت دوازدهمين ولى خداوند - صاحب عزت و جلال - از سلسله جانشينان رسول خدا - كه درود خدا بر او و خاندانش باد - و امامان بعد از او، به درازا مى‏كشد. اى اباخالد! آن گروه از مردم كه در زمان غيبت او امامتش را پذيرفته و منتظر ظهور اويند برترين مردم همه زمان‏ها هستند؛ زيرا خداوند - كه گرامى و بلند مرتبه است - چنان خفرَد، درك و شناختى به آنها ارزانى داشته كه غيبت [و عدم حضور امام] براى آنها همانند مشاهده [و حضور امام] است. خداوند مردم اين زمان را به مانند كسانى قرار داده كه با شمشير در پيشگاه رسول خدا - كه درود خدا بر او و خاندانش باد - جهاد مى‏كنند. آنها مخلصان واقعى، شيعيان راستين ما و دعوت‏كنندگان به سوى دين خدا در پنهان و آشكار هستند. آنگاه [امام] على‏بن‏الحسين - كه بر او درود باد - فرمود: انتظار فرج (گشايش) از بزرگترين گشايش‏هاست.
آرى، همه فضيلت انتظار به اين است كه منتظر حجابى ميان خود و امامش احساس نكند و او را همواره حاضر و ناظر ببيند. و قطعاً كسى كه اينگونه بود تلاش مى‏كند در هر كجا و به هر كارى كه مشغول است به گونه‏اى عمل كند كه خشنودى امامش را به خود جلب و ناخشنودى او را از خود دور سازد.

پى‏نوشت :

1 . الصدوق، ابوجعفر، محمدبن على‏بن‏الحسين بن بابويه (شيخ صدوق)، كمال‏الدين و تمام‏النعمة، ج1، ص320؛ المجلسى، محمدباقر، بحارالانوار، ج52، ص122، ح4.